The Shelves · the sacred texts, line by line

qm qm ḥnꜥ rnn.t pꜣ-šy ꜥꜣ

Bewegt euch, bewegt euch, zusammen mit Renenet, dem großen Daimon!

ꜣbsnhy sm r qlnḏyꜣn dy m-bꜣḥ pꜣ-šy-ḥw pꜣ šy n pr-sy

Abesenehi grüßt Kolanthion hier vor Pschai-Hu, dem Agathos Daimon von Ptolemais.

ὕδωρ ἑξῆς, ὦ παῖ μεγαλόψυχε, τὴν τοῦ λέγειν εἶχεν ἐξουσίαν, καὶ ἔλεγεν οὕτως· Πάτερ [καὶ θαυμαστὲ ποιητὰ πάντων] αὐτογόνε [δαῖμον] καὶ τῆς διὰ σὲ πάντα γεννώσης ποιητὰ φύσεως, ἤδη ποτὲ [ὦ δαῖμον] [[ἀεὶ]] ῥεῖθρα [ποταμῶν] ⟨τἀμὰ⟩ καθαρὰ πρόσταξον εἶναι· [ἢ] ⟨⟨ἀεὶ⟩⟩ γὰρ ἀπολούουσι ποταμοὶ καὶ θάλασσαι τοὺς φονεύσαντας [ἢ] ⟨καὶ⟩ δέχονται τοὺς φονευθέντας.

pꜣ-dy-ḥr sꜣ ḥr-wḏꜣ sꜣ pꜣ-dy-ḥr-pꜣ-ẖrd mn dy m-bꜣḥ pꜣ-šy pꜣ ꜥ.wy

Peteyris, Sohn des Haryothes, Sohnes des Peteharpokrates, bleibt hier vor dem Agathos Daimon des Ortes.

ὁ γὰρ μακάριος θεὸς Ἀγαθὸς Δαίμων ψυχὴν μὲν ἐν σώματι ἔφη εἶναι, νοῦν δὲ ἐν ψυχῇ, [λόγον] ⟨θεὸν⟩ δὲ ἐν τῷ νῷ. [τὸν οὖν θεὸν τούτων πατέρα.]

tw =y ꞽr =k smꜥ r pꜣ šy pay tw ꞽ.ꞽr dy.t sḫn =y n.ꞽm =k

"Ich veranlasse, daß du den Agathos Daimon dieses Berges begrüßt, der bewirkt hat, daß ich dir begegne."

ḫyṱ n ptḥ-tny ꞽt.ṱ-nṯr.w pꜣ-šy ꜥꜣ pꜣ nwn nty ḥr pꜣ ꜣsṱ

(Die) Wirkensmacht des Ptah-(Ta)tenen, des Vaters der Götter, des großen Daimon, des Nun, der auf dem Boden ist.

ἔθυσαν δαῖμον ἴοις καὶ οὐ θεῷ, θεοῖς οἷς οὐκ ῇδεισαν· καινοὶ πρόσφατοι ῆκαστιν, οὓς οὐκ ᾔδεισαν οἱ πατέρες αὐτῶν.

They sacrificed to demons, not to God, to gods they had not known, to newly arrived gods, which your fathers did not fear.

ꜣs.t n tꜣ nyꜣ.t ꜥꜣ.t tꜣ nṯr.t-ꜥꜣ.t ꞽrm nꜣ nṯr.w nty ḥtp ꞽrm =w ꞽrm pꜣ šy n tꜣ ẖe.t

(und sein Name bleibt vor der) Isis vom großen Landeplatz, der großen Göttin, und den Göttern, die mit ihnen ruhen, und dem Agathos Daimon des Steinbruchs:

δαίμων γάρ τις μεγίστη τέτακται, ὦ τέκνον, ἐν μέσῳ τοῦ παντός [εἰλουμένη], πάντα περ⟨ι⟩ορῶσα τὰ ἐπὶ γῆς γινόμενα ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων. καθάπερ ⟨γὰρ⟩ ἐπὶ τῆς θείας τάξεως ⟨ἡ⟩ [πρόνοια καὶ] ἀνάγκη τέτακται, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων τέτακται ἡ δίκη [ταὐτὰ ἐκείνοις ἐνεργοῦσα].

וְקִינָ֥ה וְדִֽימוֹנָ֖ה וְעַדְעָדָֽה׃

Kabzeel, Eder, Jagur, Kinah, Dimonah, Adadah,

Φῂς γὰρ δὴ ὡς οὗτος ἦν ἄρα εὐδαίμων ὅστις μαθὼν τὸ σχῆμα τῆς αὑτοῦ γενέσεως τὰ εἱμαρμένα ἐκθύσαιτο γνοὺς τὸν ἑαυτοῦ δαίμονα· ἐμοὶ δὲ δοκεῖς ταῦτα οὐ πάνυ σύμφωνα λέγειν οὔτε αὐτὰ πρὸς ἑαυτὰ οὔτε πρὸς τὴν ἀλήθειαν· εἰ μὲν γὰρ ἀπὸ τοῦ σχήματος τῆς γενέσεως ἀπονενέμηται ἡμῖν ὁ δαίμων, κἀκεῖθεν αὐτὸν ἀνευρίσκομεν, πῶς ἂν ἀπολυσαίμεθα τὰ εἱμαρμένα διὰ τῆς γνώσεως τοῦ καθ’ εἱμαρμένην ἡμῖν δοθέντος δαίμονος; εἰ δὲ ἐκθυόμεθα ὄντως τὰ ἀναγκαῖα, ὥσπερ δὴ σὺ λέγεις, διὰ τοῦ δαίμονος, πῶς ἔτι καθ’ εἱμαρμένην ἡμῖν συγκεκλήρωται; Μάχεται μὲν οὖν οὑτωσὶ τὰ νῦν εἰρημένα πρὸς ἑαυτά, πρὸς δὲ τὴν ἀλήθειαν διαφων…

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ

Who are constant at their worship

ὅ τε Πλάτων ἑρμηνευτικὸν τὸ τοιοῦτον ὀνομάζει γένος καὶ διακονικὸν ἐν μέσῳ θεῶν καὶ ἀνθρώπων, εὐχὰς μὲν ἐκεῖ καὶ δεήσεις ἀνθρώπων ἀναπέμποντας, ἐκεῖθεν δὲ μαντεῖα δεῦρο καὶ δόσεις ἀγαθῶν φέροντας, Ἐμπεδοκλῆς δὲ καὶ δίκας φησὶ διδόναι τοὺς δαίμονας ὧν ἂν ἐξαμάρτωσι καὶ πλημμελήσωσιν, αἰθέριον μὲν γάρ σφε μένος πόντονδε διώκει, πόντος δʼ ἐς χθονὸς οὖδας ἀπέπτυσε, γαῖα δʼ ἐς αὐγὰς ἠελίου ἀκάμαντος, ὁ δʼ αἰθέρος ἔμβαλε δίναις· ἄλλος δʼ ἐξ ἄλλου δέχεται, στυγέουσι δὲ πάντες· ἄχρι οὗ κολασθέντες οὕτω καὶ καθαρθέντες αὖθις τὴν κατὰ φύσιν χώραν καὶ τάξιν ἀπολάβωσι.

As we read Homer, we notice that in many different places he distinctively calls the good godlike and peers of the gods and having prudence gained from the gods, but that the epithet derived from the demigods (or daemons) he uses of the worthy and worthless alike; for example: Daemon-possessed, come on! Why seek you to frighten the Argives Thus ? and again When for the fourth time onward he came with a rush, like a daemon; and Daemon-possessed, in what do Priam and children of Priam Work you such ill that your soul is ever relentlessly eager Ilium, fair-built city, to bring to complete desolat…

παράπαν οὐκ ἄν ποτε γένοιτο ἀνθρώποις θεὸς οὐδὲ δαίμων οὐδὲ ἥρως οἷος δυνατὸς ἀνθρώπων ἐπιμέλειαν σὺν σπουδῇ ποιεῖσθαι· πολλοῦ δʼ ἂν δεήσειεν ἄνθρωπός γε θεῖος γενέσθαι μήτε ἓν μήτε δύο μήτε τρία μήθʼ ὅλως ἄρτια καὶ περιττὰ δυνάμενος γιγνώσκειν, μηδὲ ἀριθμεῖν τὸ παράπαν εἰδώς, μηδὲ νύκτα καὶ ἡμέραν διαριθμεῖσθαι δυνατὸς ὤν, σελήνης δὲ καὶ ἡλίου καὶ τῶν ἄλλων ἄστρων περιφορᾶς

learned by every god, daemon, and hero, if he is to be competent seriously to supervise mankind: a man certainly would be far from becoming godlike if he were incapable of learning the nature of one and of two, and of even and odd numbers in general, and if he knew nothing at all about counting, and could not count even day and night as distinct objects, and if he were ignorant of the circuit of the sun and moon and all the other stars.

ὁ γὰρ νοῦς κύει πάντα τὰ νοήματα, ἀγαθὰ μέν, ὅταν ὑπὸ τοῦ θεοῦ τὰ σπέρματα λάβῃ, ἐναντία δέ, ὅταν ὑπό τινος τῶν δαιμόν[ι]ων, [μηδενὸς μέρους τοῦ κόσμου κενοῦ ὄντος δαίμονος,] ⟨⟨ὅστις ὑπεισελθὼν⟩⟩ τῷ ⟨μὴ⟩ ὑπὸ τοῦ θεοῦ πεφωτισμένῳ [δαίμονι] [[ὅστις ὑπεισελθὼν]] ἔσπειρε τῆς ἰδίας ἐνεργείας τὸ σπέρμα, καὶ ἐκύησεν ὁ νοῦς τὸ σπαρέν, μοιχείας, φόνους, πατροτυπίας, ἱεροσυλίας, ἀσεβείας [ἀγχόνας, κατὰ κρημνῶν καταφοράς, καὶ ἄλλα πάντα ὅσα δαιμόνων ἔργα].

πρατογόνωι Γῆι ματρὶ ἔφη Κυβελήια Κόρρα· . . . . Δήμητρος . . . πανόπτα Ζεῦ . . . . . . . . Ἥλιε Πῦρ διὰ πάντ’ ἄστη νίσεαι, ὅτε Νίκαις ἠδὲ Τύχαις ἐφάνης 〈καὶ ὁμου〉 παμμήστορι. Μοίραι, τῆι τοι γάννυα πιαίνεις τῆι σῆι, κλυτὲ δαῖμον, δεσποτείαι· τὶν πάντα δαμαστά, 〈τὰ〉 πάντα κρατυντά, ἐμβρόντητα δὲ πάντα· 〈τὰ〉 Μοίρης τλητέα πάντη. μητέρι Πῦρ μὲν μ’ ἀγ(ε), εἰ νῆστις οἶδ’ 〈ὑπομεῖναι〉, ἑπτά τε νῆστιν νυξὶν ἢ μεθ’ ἡμέραν(?) ἐλινύεν. ἑπτῆμαρ τὶν νῆστις ἔην, Ζεῦ Ὀλύμπιε καὶ πανόπτα Ἅλιε . . .

דִּמִּ֣ינוּ אֱלֹהִ֣ים חַסְדֶּ֑ךָ בְּ֝קֶ֗רֶב הֵיכָלֶֽךָ׃

Within Your temple, O God, we contemplate Your loving devotion.

𓂜 𓂧𓅓𓌪𓈖 𓎢 𓇋𓋴 𓅜𓏝 𓎢 𓂋 𓀀 n dm.n =k ꞽs ꜣḫ =k r =ꞽ

Du kannst mich doch nicht beißen, indem du Ach-wirksam gegen mich bist:

γεωργοῖς περὶ φυτῶν γένεσιν εἰωθυίας ὥρας χαλεπὰς διὰ φόβων προσδεχομένοις, ἢ καὶ ποιμνίων ἐπιστάταις. ἐπειδὴ γὰρ συγκεχωρήκαμεν ἡμῖν αὐτοῖς εἶναι μὲν τὸν οὐρανὸν πολλῶν μεστὸν ἀγαθῶν, εἶναι δὲ καὶ τῶν ἐναντίων, πλειόνων δὲ τῶν μή, μάχη δή, φαμέν, ἀθάνατός ἐσθʼ ἡ τοιαύτη καὶ φυλακῆς θαυμαστῆς δεομένη, σύμμαχοι δὲ ἡμῖν θεοί τε ἅμα καὶ δαίμονες, ἡμεῖς δʼ αὖ κτῆμα θεῶν καὶ δαιμόνων· φθείρει δὲ ἡμᾶς ἀδικία καὶ ὕβρις μετὰ ἀφροσύνης, σῴζει δὲ δικαιοσύνη

or to farmers fearfully awaiting seasons of wonted difficulty for the generation of plants, or else to masters of flocks. For seeing that we have agreed among ourselves that the heaven is full of many things that are good, and of the opposite kind also, and that those not good are the more numerous, such a battle, we affirm, is undying, and needs a wondrous watchfulness,—the gods and daemons being our allies, and we the possession of the gods and daemons; and what destroys us is iniquity and insolence combined with folly,